01
Wysiłkowe nietrzymanie moczu i pęcherz nadreaktywny
Wysiłkowe nietrzymanie moczu powoduje wyciek podczas wzrostu ciśnienia w jamie brzusznej, na przykład przy kaszlu, biegu lub skoku. Pęcherz nadreaktywny wiąże się z nagłym, trudnym do odroczenia parciem, częstomoczem i czasem wyciekiem.
Postacie mieszane są częste. Prawidłowe rozpoznanie ma znaczenie, ponieważ ćwiczenia, trening pęcherza, leki i zabiegi działają na inne mechanizmy.
02
Obniżenie narządów miednicy
Objawem może być uczucie ciężaru, widoczne uwypuklenie w pochwie, trudność opróżnienia pęcherza lub jelita i dyskomfort podczas współżycia. Stopień anatomiczny nie zawsze odpowiada nasileniu dolegliwości.
Leczenia wymaga przede wszystkim problem wpływający na jakość życia lub funkcję narządów. Możliwe są obserwacja, fizjoterapia, pessary i operacja.
03
Leczenie pierwszego rzutu
Nadzorowany trening mięśni dna miednicy jest leczeniem pierwszego rzutu wysiłkowego nietrzymania moczu. Przy parciach naglących podstawą jest trening pęcherza, modyfikacja nadmiernej podaży płynów i kofeiny oraz leczenie zaparć.
Ćwiczenia powinny być poprzedzone oceną prawidłowego napinania i rozluźniania mięśni. Samo zalecenie ćwiczeń bez instrukcji bywa niewystarczające.
04
Zabiegi energetyczne: ograniczone dowody
Dane o laserze, radiofrekwencji i HIFU w nietrzymaniu moczu są ograniczone. Mała krótkotrwała zmiana w kwestionariuszu nie musi oznaczać odczuwalnej, trwałej poprawy. Nie można przedstawiać tych technologii jako rutynowej alternatywy dla nadzorowanego treningu, farmakoterapii lub właściwie dobranej operacji.
Jeśli pacjentka jest zainteresowana procedurą zabiegową, można omówić jej możliwą rolę, alternatywy i granice obecnych danych. NICE zaleca laser dopochwowy w wysiłkowym nietrzymaniu moczu w kontekście badań, dlatego nie przedstawiamy go jako gwarantowanego zamiennika fizjoterapii lub właściwie zakwalifikowanej operacji.